In afwachting van een eventuele nieuwe videoblog, schrijf ik nog eens een gewone ouderwetse blogpost.Een paar weken geleden was ik in een euforische bui. De poorten van de villa van de Pfaffs blijven dicht en we kwamen te weten dat Amy Winehouse voor jaren niet meer op een podium zal staan. Vooral met dat laatste was ik erg blij. Eindelijk is het zangeresjes verdronken in haar eigen Wiskeyglas. En nee het kwam niet door de druk en nee, het kwam niet door haar manager. Madam heeft het allemaal aan zichzelf te danken.
Celebs die met niets doen het nieuws halen, ik moet er niet van weten. Amy kon nooit op veel krediet van mij rekenen. Wereldberoemd worden en dan de Zatte Rita van de muziekscene worden, ik dacht het niet kinneke.
Elke keer was het weer datzelfde beschonken liedje: Amy was stomdronken, ze gaat naar een afkickcentrum, ze gaat bezinnen op een eiland, ze neemt drugs en oh ja, ze gaat weer drinken om zich dan wéér te laten opnemen. Hoe belachelijk kun je jezelf nu eigenlijk maken?
Ik ben er me van bewust dat Wijnhuis in deze wereld nog fans rond lopen heeft, maar veel respect heeft het kind niet voor haar liefhebbers. Ladderzat op een podium kruipen, daar zaten we allemaal op te wachten… Ik snap dan ook niet dat er mensen zijn die het blijven opnemen voor haar. Amy is een zatte vogel voor de kat en daar kunnen we niets meer aan veranderen.
Één hitje had Amy volgens mij, ‘Rehab’. Als ze denkt dat ze het zich van permitteren om dan overal stomdronken op te duiken, heeft ze het mis. Rijg eerst was hits aan elkaar en drink je dan elke dag lazarus. Ik kan haar niet meer horen of zien.
Daarom dat ik ook blij was toen haar manager zei dat Amy voor jaren niet meer zal optreden. Hier heb ik lang zitten op wachten! Ik hoop nu dan ook dat de media deze zuipschuit voor goed laat vallen. De mensen willen niet meer weten waar en wanneer ze overgegeven heeft en in welke nachtwinkel ze haar zoveelste fles wodka gekocht heeft. Dan lees ik nog liever iets over het IQ van Jacky Lafon.
Op een zoveelste comeback van Amy Winehouse zeg ik net zoals Bart De Wever “neen”. Het is nu echt wel genoeg geweest.
Vaarwel Amy! Je kwam, zag en verdronk.
